 |
 |
 |
 |
Gazetka szkolna
O szkole
Akty prawne
Kalendarz roku szkolnego
Rekrutacja
Uczniowie
Wycieczki
Egzamin zawodowy
Rodzice
Osiagnięcia szkoły
historia szkoły
Pięćdziesiąt lat dla szkoły, która powstała
po przeniesionej do Olsztyna Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego, to
dorobek niemały. Liczą się bowiem nie tylko wystawione świadectwa dojrzałości,
wydane jej absolwentom. Przede wszystkim ogromne znaczenie ma jej rola
w szerzeniu idei nowoczesności, ale i szacunku dla tradycji i dorobku
kulturowego regionu cieszyńskiego. Jubileusz szkoły jest okazją, by spojrzeć
wstecz, by przyjrzeć się zarówno osiągnięciom nauczycieli jak i sukcesom
absolwentów. To przecież my wszyscy; absolwenci, uczniowie, nauczyciele,
pracownicy obsługi i administracji tworzymy historię szkoły. To my wszyscy
jesteśmy motorem jej rozwoju.
Na przestrzeni 50 lat szkoła zmieniała się bardzo; kształciła księgowych, fachowców ochrony roślin, mechanizatorów rolnictwa, a ostatnio również biznesmenów i samochodziarzy, ale zawsze była i jest naszą kochaną "ROLIBUDĄ". Mam pełne prawo tak właśnie powiedzieć bowiem sama jestem jej absolwentką.
Przez mury szkoły przewinęło się dotąd prawie 9000 absolwentów; z tego:
Wszyscy oni wynieśli wiedzę, przygotowanie fachowe, a ponadto i wiele wspomnień; może czasami nostalgicznych a przede wszystkim humorystycznych.
Niniejsza publikacja jest odzwierciedleniem zarówno historii szkoły, dokonań, wspomnień i humoru szkolnego. W zakresie dokonań mamy się czym pochwalić. Legitymujemy się laureatami w Olimpiadach Wiedzy i Umiejętności Rolniczych, wysokimi lokatami w zawodach II stopnia olimpiady ekonomicznej, laureatami ogólnopolskich konkursów tematycznych (np. we współpracy z Fundacją Schumana) oraz sukcesami absolwentów, z których wielu zrobiło błyskotliwe kariery i zajmuje się biznesem, zarządzaniem, polityką, nauką, a niektórzy zawodowo śpiewem czy aktorstwem.
Dzień dzisiejszy szkoły to próba sprostania wymogom reformy, to również takie kształcenie młodzieży, aby potrafili świadomie i aktywnie działać w nowej rzeczywistości jednoczącej się Europy. Zaś w mniejszej, lokalnej społeczności, funkcjonować na rynkach pracy, uczestniczyć w demokratycznych instytucjach samorządowych, podejmować ryzyko rządzenia, by byli konkurencyjni, elastyczni i odważni. W dorosłość zaś wchodzili bez zbędnej skromności.
Codziennie po korytarzach naszej szkoły przewija się 720 uczniów i około 300 słuchaczy Wydziału dla Dorosłych. Korzystają oni z dobrej bazy materialnej, pracowni wyposażonych w nowoczesne pomoce naukowe, dobrze wyposażonych obiektów sportowych. Taki stan szkoły zawdzięczać należy przede wszystkim nauczycielom, którzy w codziennej swojej działalności wiele wysiłku wkładają w unowocześnienie swojego warsztatu pracy. Pracują z entuzjazmem i zaangażowaniem, nie licząc częstokroć swojego wolnego czasu spędzonego z młodzieżą.
Szczególną zasługę w sukcesach takiej placówki, jaką jest nasza szkoła, mają jej dyrektorzy - moi poprzednicy. To ich wysiłek i trud procentował solidną pracą szkoły. To trafność ich decyzji i ich perspektywiczne myślenie przyczyniły się do rozkwitu szkoły i jej bardzo dobrej pozycji w środowisku. Należy tutaj podkreślić zasługi dyrektora Janusza Dzierżawskiego - założyciela szkoły i jej pierwszego dyrektora, dyrektora Tadeusza Orkana, który w czasie 26 lat pracy na stanowisku rozbudował szkołę i jak mało kto wniósł istotny wkład w jej rozwój oraz dyrektor Hildegardy Bąk, która w ciągu swojej 10 letniej pracy na stanowisku dyrektora zadbała jej nowoczesność i europejskość. Dzięki ich pracy mam zaszczyt zarządzać tak dobrą placówką. Swoimi dokonaniami podnieśli oni jednak poprzeczkę wymagań, którym muszę sprostać na co dzień.
Przebywającw swojej szkole trudno uciec od wspomnień, trudno nie myśleć o swoich wychowawcach, z których wielu już nie żyje. Trudno nie wspominać koleżanek i kolegów rozproszonych po różnych zakątkach kraju i świata.
Chciałabym wierzyć, że nie zabraknie nikogo z absolwentów, z którymi pragnę przeżyć chwilę wspomnień i pobudzić do refleksji nad minionymi latami nauki, chciałabym wierzyć, że dorobek następnych rzeszy wychowanków szkoły będzie tak pomyślny jak ten obecny.
Czy znajdziemy w dzisiejszej szkole swoje ławki, swojego nauczyciela, swój autograf wyryty na tablicy - tego nie wiem - ale wiem, że z pewnością wszyscy znajdą ciepło i życzliwość obecnych pracowników naszej szkoły.
Z tradycji oświaty rolniczej
Śląsk Cieszyński posiada bogate tradycje oświaty rolniczej. W II połowie XIX w. w związku z rozwojem przemysłu oraz okonującą się "rewolucją agrarną" zaistniała konieczność rozwoju specjalnych zakładów i szkół rolniczych.
Chodziło przede wszystkim o kształcenie kadr technicznych i urzędników w majątkach należących do Komory Arcyksiążęcej. Po zniesieniu poddaństwa i pańszczyzny zaistniały przesłanki dla rozwoju nowoczesnego gospodarstwa chłopskiego na wsi cieszyńskiej. Należy podkreślić, że na wsi cieszyńskiej nie znano analfabetyzmu. Wiele chłopskich synów i córek zdobywało w tym czasie wykształcenie - w tym wyższe. O zamożności chłopskich gospodarstw niech świadczy choćby bogaty strój cieszyński. Takie gospodarstwo, w którym stosowano nowe technologie upraw i hodowli zwierząt, mogło sprostać wyzwaniom i konkurować na rynkach europejskich.
Pierwsza szkoła rolnicza powstała w 1972 roku w Kocobędzu (Chotebuz - Republika Czeska )Arcyksiążę Albrecht wynajął na ten cel zameczek myśliwski. Językiem wykładowym był język niemiecki.
Pierwsza polska szkoła rolnicza powstała z inicjatywy prężnie działającego na naszym terenie Towarzystwa Rolniczego Księstwa Cieszyńskiego w 1895 roku. Wielkie zasługi w powstanie tej szkoły położył ówczesny prezes Towarzystwa i jednocześnie poseł do parlamentu wiedeńskiego Jerzy Cieńciała. Pierwszym dyrektorem szkoły był profesor Władysław Szybiński, absolwent Akademii Rolniczej w Dublanach k/Lwowa. Zdobytą wiedzę i doświadczenie przekazywał swym uczniom. Napisał także szereg artykułów, których celem było szerzenie kultury i oświaty wśród rolników.
Trud kształcenia nie poszedł na marne. Region cieszyński stał się jednym z najbardziej prężnych ośrodków rozwoju rolnictwa i przetwórstwa rolno - spożywczego w całej monarchii austro-węgierskiej. Produktu rolne zdobywały złote medale na międzynarodowych targach w Brnie. Tu znajdowały się produkujące znakomite sery mleczarnie, cukrownia w Chybiu, browary, zakłady olejarskie, gorzelnie, młyny, zakłady lniarskie; w których pracowali absolwenci powstałych szkół rolniczych.
WYŻSZA SZKOŁA GOSPODARSTWA WIEJSKIEGO W CIESZYNIE
1922-1950.
Historia tej uczelni zaczęła się w Poznaniu, gdzie podjęła działalność dydaktyczną 15 października 1919 roku. 14 lutego 1920 roku została przeniesiona do Bydgoszczy. Ale i tam nie zagrzała długo miejsca, miasto nie zapewniło jejgodziwych warunków rozwoju. O siedzibę szkoły zabiegało wiele miast; wybór padł jednak na Cieszyn, którego oferta była najbardziej atrakcyjna.
Dodyspozycji szkoły postawiono tu cztery pokoszarowe budynki ma Sokołowicach (przy obecnej ulicy Kraszewskiego), a ponadto majątki po byłej Komorze Cieszyńskiej na Gułdowach i w Hermanicach. Te drugie wymieniono wkrótce na położone bliżej Bażanowice. Pierwszy rok akademicki rozpoczął się w październiku 1922 roku. Szkoła kształciła
wysoko kwalifikowane kadry dla potrzeb rolnictwa, przetwórstwa rolno-spożywczego, jak również dla administracji i ekonomiki rolnej.
Cieszyńska uczelnia miała znakomitą kadrę. Największą renomę zyskał Kazimierz Simm - wybitny znawca owadów, autor pierwszego polskiegopodręcznika z tego zakresu ("Entomologia", Cieszyn 1924). Miał też spore zasługi dla ochrony beskidzkiej przyrody i krajobrazu. To on zwrócił uwagę na konieczność ochrony źródlisk Wisły na Baraniej Górze i zespołu florystycznego na Tule, on też nadał nazwę cieszyniance. Redagował wydawanego w Cieszynie "Przyrodnika", współpracował
z Towarzystwem Rolniczym.
Lista zasłużonych profesorów PWSGW jest długa. Andrzej Piekarski - kierował Śląską Stacją Ochrony Roślin, miał ważny udział w zwalczaniu raka ziemniaczanego w naszym regionie. Tadeusz Rylski - zapoczątkował badania nad serami ementalskimi.
Wykładowcą matematyki i fizyki był Bolesław Błażek, pionier eksperymentalnych badań psychologicznych nad zmęczeniem młodzieży. Z jego inicjatywy utworzono w naszym mieście Śląską Stację Meteorologiczną. Józef Tomkiewicz ma ogromne zasługi dla rozwoju pszczelarstwa w cieszyńskim regionie i Polsce. Opracował i popularyzował własny typ ula i prowadził doświadczenia nad dostosowanymi do warunków klimatycznych Podkarpacia różnymi odmianami drzew owocowych.
Do 1935 roku uczelnia wykształciła ponad 800, a w całym okresie międzywojennym około tysiąca absolwentów. Niektórzy spośród nich pracowali później na różnychodpowiedzialnych stanowiskach, między innymi w charakterze dyrektorów i wizytatorów szkół rolniczych, redaktorów prasy rolniczej, kierowników uniwersytetów ludowych, inspektorów izb rolniczych itp.
Część młodzieży, zwłaszcza w pierwszym okresie działalności uczelni, stanowili synowie obszarników i ziemiaństwa; z czasem większość uzyskała wśród studentów młodzież chłopska.
W okresie okupacji szkoła podzieliła los innych polskich instytucji. Hitlerowcy zniszczyli wszystkie jej urządzenia.
Po wojnie uczelnia wznowiła pracę w 1945 roku. Absolwenci zaczęli otrzymywać tytuły inżynierskie. Oprócz działającego od początku istnienia szkoły Wydziału Rolniczego utworzono Wydział Mleczarski. Prowadziły też działalność Studium Nauczycielsko - Insruktorskie, Studium Ochrony Roślin oraz Kurs Wstępny.
Z dniem 1 września 1950 roku cieszyńska PWSGW została połączona z analogiczną uczelnią w Łodzi i przeniesiona do Olsztyna, gdzie dała początek Akademii Rolniczo-Technicznej, (obecnie-Uniwersytet Warmińsko - Mazurski). Przytłaczająca większość kadry przeniosła się do stolicy Warmii i Mazur. Byli wśród nich także profesorowie Liceum Ogólnokształcącego im. A. Osuchowskiego; fizyk Franciszek Kuczera i znakomity chemik Wiktor Wawrzyczek. Do Olsztyna przybyli także liczni studenci z Cieszyńskiego, spośród których część osiadła w tym mieście na stałe.
Mimo przeniesienia, dorobek uczelni nadal w naszym regionie owocuje. Spuścizną istnienia w naszym regionie PWSGW jest rozwój w oparciu o miejscowe tradycje nowoczesnego sadownictwa i pszczelarstwa, mleczarstwa i serowarstwa, hodowli bydła, a także rybactwa.
Kontynuatorem tych tradycji są m.in. Instytut Rybactwa PAN w Gołyszu, Zootechniczny Zakład Doświadczalny w Grodźcu Śl. Mleczarnie w Bażanowicach, Skoczowie i w Pruchnej. Uczelnia miała również pozytywny wpływ na zmiany w świadomości cieszyńskich rolników, którzy systematycznie podnosili poziom rolnictwa w naszym regionie.
Z HISTORII SZKOŁY
W 1950 roku przeniesiono do Olsztyna Wyższą Szkolę Gospodarstwa Wiejskiego. Pod koniec sierpnia przybył do Cieszyna inż. Janusz Dzierżawski z upoważnieniem Ministra Rolnictwa uruchomienia w pomieszczeniach opuszczonych przez uczelnię, szkoły średniej przygotowującej kadry dla pracy w rolnictwie. Warto pamiętać że początek lat 50-tych,to okres forsownej rozbudowy przemysłu, a w rolnictwie masowej kolektywizacji. Przyszli absolwenci jako wykwalifikowani technicy mieli pracować w większości w tzw. "sektorze uspołecznionym"- spółdzielniach produkcyjnych, państwowych gospodarstwach rolnych, państwowych ośrodkach maszynowych, gminnych spółdzielniach "Samopomoc Chłopska", itp.
Utworzono trzy szkoły:
Celom praktycznej nauki zawodu służyło gospodarstwo szkolne o powierzchni 125 ha w odległych o 6 km Bażanowicach. Tam też wybudowano warsztaty szkolne dla Technikum Mechanizacji Rolnictwa. Kierownikiem gospodarstwa został inż. Edward Sztefek. Z inicjatywy dyr. J. Dzierżawskiego 18 IX. 1952 roku został powołany Wydział Kształcenia Korespondencyjnego dla Pracujących. Pierwszym kierownikiem wydziału był mgr inż. Bolesław Sosiński, który zorganizował tę placówkę od podstaw. W 1960 roku wydział ten przeniesiono do Technikum Rolniczego w Nakle Śląskim.
W 1960 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora zespołu. Dotychczasowy dyrektor inż. Janusz Dzierżawski objął stanowisko dyrektora Ośrodka Doskonalenia Kadr Pedagogicznych Szkolnictwa Rolniczego w Pszczelinie k/Warszawy. Nowym dyrektorem zespołu został mgr inż. Tadeusz Orkan, który pełnił tę funkcję do momentu przejścia na emeryturę w 1986 roku. Dyrektor T. Orkan dał się poznać jako doskonały pedagog i organizator Z jego inicjatywy wraca do Cieszyna po czteroletniej przerwie Wydział Kształcenia Korespondencyjnego dla Pracujących. (od 1972 r.- Wydział Kształcenia Zaocznego.)
W latach 70-tych przystąpiono do modernizacji istniejących oraz budowy nowych obiektów szkolnych. W 1975 roku oddano do użytku nowy budynek dydaktyczny wraz z salą gimnastyczną i kotłownią, co umożliwiło wprowadzenie centralnego ogrzewania do wszystkich budynków szkolnych. Nowy budynek został połączony przewiązkami z dotychczasowym budynkiem dydaktycznym i administracyjnym. Dzięki temu powstało 8 nowych pracowni, między innymi: biologiczna, ochrony roślin, elektrotechniki, fizyki, ekonomii, historii oraz PO. Natomiast w dotychczasowym budynku dydaktycznym powstały nowe pracownie: matematyczna, chemiczna, maszyn i pojazdów rolniczych. Dzięki temu szkoła mogła prawidłowo funkcjonować oraz poszerzać swoją ofertę edukacyjną. W 1975 roku rozpoczęła działalność Zasadnicza Szkoła Mechanizacji Rolnictwa, a w 1976 roku Technikum Mechanizacji Rolnictwa na podbudowie szkoły zasadniczej. Następnie przystąpiono do modernizacji i rozbudowy warsztatów szkolnych w Bażanowicach, gdzie oddano do użytku nowe pracownie do praktycznej nauki zawodu.
W latach 80-tych przystąpiono do budowy internatu szkolnego. Wydawało się bowiem na ten czas, że inwestycja ta jest pilnie potrzebna z uwagi na fakt, że ok. 40% młodzieży pochodziło spoza regionu cieszyńskiego. Młodzież mieszkała bowiem w trzech różnych budynkach, które wymagały natychmiastowego remontu, a zatem nie zapewniały godziwych warunków mieszkaniowych; -a także w internatach innych szkół. Nowy internat na 206 miejsc noclegowych wraz ze świetlicą i stołówką oddano do użytku w 1987r.
Na początku lat 70-tych nastąpiła zmiana w strukturze organizacji szkoły.W roku 1972 zlikwidowano odrębność poszczególnych techników wchodzących w skład zespołu szkół;(odrębne dyrekcje, rady pedagogiczne, finanse), powołując Zespół Szkół Rolniczych; odtąd z jedną dyrekcją zespołu szkół oraz radą pedagogiczną. Powołano natomiast zastępców dyrektora, którzy odpowiadali za określone w przydziale czynności fragmenty życia szkoły. Pozostawiono natomiast bez zmian dotychczasowe kierunki kształcenia w poszczególnych technikach.
Od roku szk.1977/78 szkoła nosiła nazwę Zespół Szkół Rolniczo-Technicznych.
W 1980 roku szkoła obchodziła jubileusz 30-lecia. Z tej okazji odbył się zjazd absolwentów. Komitet organizacyjny zjazdu wyszedł z inicjatywą, ufundowania szkole sztandaru. Uroczyste wręczenie sztandaru, wraz z nadaniem szkole imienia prof. Władysława Szybińskiego odbyło się w teatrze miejskim 8 maja 1981 roku.
W 1986 roku przeszedł na emeryturę dyrektor zespołu, mgr inż. Tadeusz Orkan, który położył wielkie zasługi w rozwój tej placówki oświatowej. (zmarł-1.III.2000r-roku jubileuszowym; -Cześć Jego Pamięci, przyp. red.) Obowiązki dyrektora zespołu pełnił w latach 1986-88 mgr inż. Franciszek Ptak , a w latach 1988-98, mgr inż. Hildegarda Bąk. Po jej przejściu na emeryturę, funkcję dyrektora zespołu objęła w 1998 roku, mgr inż. Alicja Ziomber - funkcję tę pełni do chwili obecnej.
Lata 90-te, to okres wzmożonej pracy pedagogicznej, okres przygotowania szkoły do wyzwań jakie niesie XXI wiek. Zmiany ustrojowo - gospodarcze przemiany cywilizacyjne, a także perspektywa integracji z Unią Europejską postawiły przed szkołą nowe zadania. Dotychczasowy model kształcenia nie odpowiadał standardom wymagań edukacyjnych dla przyszłych absolwentów. Zdobyta wiedza i umiejętności w czasie pobytu w szkole, muszą ukształtować model absolwenta mogącego sprostać wielkiej konkurencji na rynku pracy. Konieczna stała się zmiana programów nauczania, a co za tym idzie treści kształcenia. Wielu pedagogów rozpoczęło dokształcanie w różnych formach,planując swój dalszy rozwój.
W pierwszej kolejności wprowadzono szerokoprofilowe programy nauczania, odchodząc tym samym od wąskich specjalizacji. Dlatego już w roku szk. 1984/85 w miejsce Technikum Rachunkowości Rolnej wprowadzono Liceum Ekonomiczne. Natomiast w roku szkolnym 1991/92 rozpoczęto wdrażanie nowego szerokoprofilowego programu nauczania. Dla zapewnienia właściwej realizacji tego programu utworzono nowe pracownie; informatyki, technik biurowych, pracownię ekonomiczno-informatyczną (symulacji prowadzenia firm).
Szkoła nawiązała współpracę z Fundacją im. S. Batorego w celu pozyskania nowoczesnych programów, materiałów metodycznych oraz innej literatury fachowej przydatnej w nauczaniu przedmiotów zawodowych w liceum ekonomicznym. Jako działanie wyprzedzające reformę edukacyjną uznać należy wprowadzenie w wybranych klasach, nauczania przedsiębiorczości - przedmiotu jakże przydatnego młodemu człowiekowi w warunkach gospodarki wolnorynkowej.
W 1995 roku założono w szkole KLUB EUROPEJSKI, który w oparciu o współpracę z Fundacją im. R. Schumana propaguje wśród uczniów ideę integracji europejskiej, a zwłaszcza dostosowanie rolnictwa i obszarów wiejskich do standardów Unii Europejskiej. Klub ten powstał jako pierwszy w szkole średniej zawodowej na Podbeskidziu.
W warsztatach szkolnych w Bażanowicach utworzono nowoczesną stację diagnostyczną, w związku z wprowadzeniem od roku szk. 1993/94 nowego wdrożeniowego programu nauczania w Technikum Mechanizacji Rolnictwa; gdzie głównym przedmiotem specjalizującym stała się diagnostyka pojazdów.
W r. szk. 1996/97 roku w miejsce Technikum Ochrony Roślin, wprowadzono Liceum Agrobiznesu kształcące w zawodzie technika agrobiznesu. (Współautorem programu nauczania była obecna Pani Dyrektor A. Ziomber).
Od roku szkolnego 1999/2000 w miejsce Technikum Mechanizacji Rolnictwa wprowadzono Technikum Mechaniczne kształcące w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych.
Od 2000 roku, wyprzedzając niejako reformę oświaty wprowadzono nową szkołę - Liceum Techniczne o profilu społeczno-socjalnym.
Należy sądzić że szkoła przygotowano jest dobrze do czekających ją niebawem zmian. Należy z optymizmem patrzeć w przyszłość.
Mocne strony szkoły to:
Nie traćmy więc nadziei.
Quod felix, faustum, fortunatumque sit. - co niechaj wypadnie dobrze, pomyślnie i szczęśliwie.
Na przestrzeni 50 lat szkoła zmieniała się bardzo; kształciła księgowych, fachowców ochrony roślin, mechanizatorów rolnictwa, a ostatnio również biznesmenów i samochodziarzy, ale zawsze była i jest naszą kochaną "ROLIBUDĄ". Mam pełne prawo tak właśnie powiedzieć bowiem sama jestem jej absolwentką.
Przez mury szkoły przewinęło się dotąd prawie 9000 absolwentów; z tego:
| Technikum Rachunkowości Rolnej | 1254 | |
| Technikum Mechanizacji Rolnictwa - 5 letnie | 1467 | |
| Technikum Mechanizacji Rolnictwa - 3 letnie | 422 | |
| Technikum Ochrony Roślin | 1459 | |
| Liceum Ekonomiczne | 558 | |
| Zasadnicza Szkoła Mechanizacji Rolnictwa | 838 | |
| Zasadnicza Szkoła Rolnicza | 108 | |
| Wydział dla Dorosłych - Zaoczny | 2853 |
Wszyscy oni wynieśli wiedzę, przygotowanie fachowe, a ponadto i wiele wspomnień; może czasami nostalgicznych a przede wszystkim humorystycznych.
Niniejsza publikacja jest odzwierciedleniem zarówno historii szkoły, dokonań, wspomnień i humoru szkolnego. W zakresie dokonań mamy się czym pochwalić. Legitymujemy się laureatami w Olimpiadach Wiedzy i Umiejętności Rolniczych, wysokimi lokatami w zawodach II stopnia olimpiady ekonomicznej, laureatami ogólnopolskich konkursów tematycznych (np. we współpracy z Fundacją Schumana) oraz sukcesami absolwentów, z których wielu zrobiło błyskotliwe kariery i zajmuje się biznesem, zarządzaniem, polityką, nauką, a niektórzy zawodowo śpiewem czy aktorstwem.
Dzień dzisiejszy szkoły to próba sprostania wymogom reformy, to również takie kształcenie młodzieży, aby potrafili świadomie i aktywnie działać w nowej rzeczywistości jednoczącej się Europy. Zaś w mniejszej, lokalnej społeczności, funkcjonować na rynkach pracy, uczestniczyć w demokratycznych instytucjach samorządowych, podejmować ryzyko rządzenia, by byli konkurencyjni, elastyczni i odważni. W dorosłość zaś wchodzili bez zbędnej skromności.
Codziennie po korytarzach naszej szkoły przewija się 720 uczniów i około 300 słuchaczy Wydziału dla Dorosłych. Korzystają oni z dobrej bazy materialnej, pracowni wyposażonych w nowoczesne pomoce naukowe, dobrze wyposażonych obiektów sportowych. Taki stan szkoły zawdzięczać należy przede wszystkim nauczycielom, którzy w codziennej swojej działalności wiele wysiłku wkładają w unowocześnienie swojego warsztatu pracy. Pracują z entuzjazmem i zaangażowaniem, nie licząc częstokroć swojego wolnego czasu spędzonego z młodzieżą.
Szczególną zasługę w sukcesach takiej placówki, jaką jest nasza szkoła, mają jej dyrektorzy - moi poprzednicy. To ich wysiłek i trud procentował solidną pracą szkoły. To trafność ich decyzji i ich perspektywiczne myślenie przyczyniły się do rozkwitu szkoły i jej bardzo dobrej pozycji w środowisku. Należy tutaj podkreślić zasługi dyrektora Janusza Dzierżawskiego - założyciela szkoły i jej pierwszego dyrektora, dyrektora Tadeusza Orkana, który w czasie 26 lat pracy na stanowisku rozbudował szkołę i jak mało kto wniósł istotny wkład w jej rozwój oraz dyrektor Hildegardy Bąk, która w ciągu swojej 10 letniej pracy na stanowisku dyrektora zadbała jej nowoczesność i europejskość. Dzięki ich pracy mam zaszczyt zarządzać tak dobrą placówką. Swoimi dokonaniami podnieśli oni jednak poprzeczkę wymagań, którym muszę sprostać na co dzień.
Przebywającw swojej szkole trudno uciec od wspomnień, trudno nie myśleć o swoich wychowawcach, z których wielu już nie żyje. Trudno nie wspominać koleżanek i kolegów rozproszonych po różnych zakątkach kraju i świata.
Chciałabym wierzyć, że nie zabraknie nikogo z absolwentów, z którymi pragnę przeżyć chwilę wspomnień i pobudzić do refleksji nad minionymi latami nauki, chciałabym wierzyć, że dorobek następnych rzeszy wychowanków szkoły będzie tak pomyślny jak ten obecny.
Czy znajdziemy w dzisiejszej szkole swoje ławki, swojego nauczyciela, swój autograf wyryty na tablicy - tego nie wiem - ale wiem, że z pewnością wszyscy znajdą ciepło i życzliwość obecnych pracowników naszej szkoły.
Alicja Ziomber
Z tradycji oświaty rolniczej
Śląsk Cieszyński posiada bogate tradycje oświaty rolniczej. W II połowie XIX w. w związku z rozwojem przemysłu oraz okonującą się "rewolucją agrarną" zaistniała konieczność rozwoju specjalnych zakładów i szkół rolniczych.
Chodziło przede wszystkim o kształcenie kadr technicznych i urzędników w majątkach należących do Komory Arcyksiążęcej. Po zniesieniu poddaństwa i pańszczyzny zaistniały przesłanki dla rozwoju nowoczesnego gospodarstwa chłopskiego na wsi cieszyńskiej. Należy podkreślić, że na wsi cieszyńskiej nie znano analfabetyzmu. Wiele chłopskich synów i córek zdobywało w tym czasie wykształcenie - w tym wyższe. O zamożności chłopskich gospodarstw niech świadczy choćby bogaty strój cieszyński. Takie gospodarstwo, w którym stosowano nowe technologie upraw i hodowli zwierząt, mogło sprostać wyzwaniom i konkurować na rynkach europejskich.
Pierwsza szkoła rolnicza powstała w 1972 roku w Kocobędzu (Chotebuz - Republika Czeska )Arcyksiążę Albrecht wynajął na ten cel zameczek myśliwski. Językiem wykładowym był język niemiecki.
Pierwsza polska szkoła rolnicza powstała z inicjatywy prężnie działającego na naszym terenie Towarzystwa Rolniczego Księstwa Cieszyńskiego w 1895 roku. Wielkie zasługi w powstanie tej szkoły położył ówczesny prezes Towarzystwa i jednocześnie poseł do parlamentu wiedeńskiego Jerzy Cieńciała. Pierwszym dyrektorem szkoły był profesor Władysław Szybiński, absolwent Akademii Rolniczej w Dublanach k/Lwowa. Zdobytą wiedzę i doświadczenie przekazywał swym uczniom. Napisał także szereg artykułów, których celem było szerzenie kultury i oświaty wśród rolników.
Trud kształcenia nie poszedł na marne. Region cieszyński stał się jednym z najbardziej prężnych ośrodków rozwoju rolnictwa i przetwórstwa rolno - spożywczego w całej monarchii austro-węgierskiej. Produktu rolne zdobywały złote medale na międzynarodowych targach w Brnie. Tu znajdowały się produkujące znakomite sery mleczarnie, cukrownia w Chybiu, browary, zakłady olejarskie, gorzelnie, młyny, zakłady lniarskie; w których pracowali absolwenci powstałych szkół rolniczych.
WYŻSZA SZKOŁA GOSPODARSTWA WIEJSKIEGO W CIESZYNIE
1922-1950.
Historia tej uczelni zaczęła się w Poznaniu, gdzie podjęła działalność dydaktyczną 15 października 1919 roku. 14 lutego 1920 roku została przeniesiona do Bydgoszczy. Ale i tam nie zagrzała długo miejsca, miasto nie zapewniło jejgodziwych warunków rozwoju. O siedzibę szkoły zabiegało wiele miast; wybór padł jednak na Cieszyn, którego oferta była najbardziej atrakcyjna.
Dodyspozycji szkoły postawiono tu cztery pokoszarowe budynki ma Sokołowicach (przy obecnej ulicy Kraszewskiego), a ponadto majątki po byłej Komorze Cieszyńskiej na Gułdowach i w Hermanicach. Te drugie wymieniono wkrótce na położone bliżej Bażanowice. Pierwszy rok akademicki rozpoczął się w październiku 1922 roku. Szkoła kształciła
wysoko kwalifikowane kadry dla potrzeb rolnictwa, przetwórstwa rolno-spożywczego, jak również dla administracji i ekonomiki rolnej.
Cieszyńska uczelnia miała znakomitą kadrę. Największą renomę zyskał Kazimierz Simm - wybitny znawca owadów, autor pierwszego polskiegopodręcznika z tego zakresu ("Entomologia", Cieszyn 1924). Miał też spore zasługi dla ochrony beskidzkiej przyrody i krajobrazu. To on zwrócił uwagę na konieczność ochrony źródlisk Wisły na Baraniej Górze i zespołu florystycznego na Tule, on też nadał nazwę cieszyniance. Redagował wydawanego w Cieszynie "Przyrodnika", współpracował
z Towarzystwem Rolniczym.
Lista zasłużonych profesorów PWSGW jest długa. Andrzej Piekarski - kierował Śląską Stacją Ochrony Roślin, miał ważny udział w zwalczaniu raka ziemniaczanego w naszym regionie. Tadeusz Rylski - zapoczątkował badania nad serami ementalskimi.
Wykładowcą matematyki i fizyki był Bolesław Błażek, pionier eksperymentalnych badań psychologicznych nad zmęczeniem młodzieży. Z jego inicjatywy utworzono w naszym mieście Śląską Stację Meteorologiczną. Józef Tomkiewicz ma ogromne zasługi dla rozwoju pszczelarstwa w cieszyńskim regionie i Polsce. Opracował i popularyzował własny typ ula i prowadził doświadczenia nad dostosowanymi do warunków klimatycznych Podkarpacia różnymi odmianami drzew owocowych.
Do 1935 roku uczelnia wykształciła ponad 800, a w całym okresie międzywojennym około tysiąca absolwentów. Niektórzy spośród nich pracowali później na różnychodpowiedzialnych stanowiskach, między innymi w charakterze dyrektorów i wizytatorów szkół rolniczych, redaktorów prasy rolniczej, kierowników uniwersytetów ludowych, inspektorów izb rolniczych itp.
Część młodzieży, zwłaszcza w pierwszym okresie działalności uczelni, stanowili synowie obszarników i ziemiaństwa; z czasem większość uzyskała wśród studentów młodzież chłopska.
W okresie okupacji szkoła podzieliła los innych polskich instytucji. Hitlerowcy zniszczyli wszystkie jej urządzenia.
Po wojnie uczelnia wznowiła pracę w 1945 roku. Absolwenci zaczęli otrzymywać tytuły inżynierskie. Oprócz działającego od początku istnienia szkoły Wydziału Rolniczego utworzono Wydział Mleczarski. Prowadziły też działalność Studium Nauczycielsko - Insruktorskie, Studium Ochrony Roślin oraz Kurs Wstępny.
Z dniem 1 września 1950 roku cieszyńska PWSGW została połączona z analogiczną uczelnią w Łodzi i przeniesiona do Olsztyna, gdzie dała początek Akademii Rolniczo-Technicznej, (obecnie-Uniwersytet Warmińsko - Mazurski). Przytłaczająca większość kadry przeniosła się do stolicy Warmii i Mazur. Byli wśród nich także profesorowie Liceum Ogólnokształcącego im. A. Osuchowskiego; fizyk Franciszek Kuczera i znakomity chemik Wiktor Wawrzyczek. Do Olsztyna przybyli także liczni studenci z Cieszyńskiego, spośród których część osiadła w tym mieście na stałe.
Mimo przeniesienia, dorobek uczelni nadal w naszym regionie owocuje. Spuścizną istnienia w naszym regionie PWSGW jest rozwój w oparciu o miejscowe tradycje nowoczesnego sadownictwa i pszczelarstwa, mleczarstwa i serowarstwa, hodowli bydła, a także rybactwa.
Kontynuatorem tych tradycji są m.in. Instytut Rybactwa PAN w Gołyszu, Zootechniczny Zakład Doświadczalny w Grodźcu Śl. Mleczarnie w Bażanowicach, Skoczowie i w Pruchnej. Uczelnia miała również pozytywny wpływ na zmiany w świadomości cieszyńskich rolników, którzy systematycznie podnosili poziom rolnictwa w naszym regionie.
Z HISTORII SZKOŁY
W 1950 roku przeniesiono do Olsztyna Wyższą Szkolę Gospodarstwa Wiejskiego. Pod koniec sierpnia przybył do Cieszyna inż. Janusz Dzierżawski z upoważnieniem Ministra Rolnictwa uruchomienia w pomieszczeniach opuszczonych przez uczelnię, szkoły średniej przygotowującej kadry dla pracy w rolnictwie. Warto pamiętać że początek lat 50-tych,to okres forsownej rozbudowy przemysłu, a w rolnictwie masowej kolektywizacji. Przyszli absolwenci jako wykwalifikowani technicy mieli pracować w większości w tzw. "sektorze uspołecznionym"- spółdzielniach produkcyjnych, państwowych gospodarstwach rolnych, państwowych ośrodkach maszynowych, gminnych spółdzielniach "Samopomoc Chłopska", itp.
Utworzono trzy szkoły:
- Technikum Mechanizacji Rolnictwa - (TMR);
- Technikum Ochrony Roślin - (TOR);
- Technikum Rachunkowości Rolnej - (TRR)
Celom praktycznej nauki zawodu służyło gospodarstwo szkolne o powierzchni 125 ha w odległych o 6 km Bażanowicach. Tam też wybudowano warsztaty szkolne dla Technikum Mechanizacji Rolnictwa. Kierownikiem gospodarstwa został inż. Edward Sztefek. Z inicjatywy dyr. J. Dzierżawskiego 18 IX. 1952 roku został powołany Wydział Kształcenia Korespondencyjnego dla Pracujących. Pierwszym kierownikiem wydziału był mgr inż. Bolesław Sosiński, który zorganizował tę placówkę od podstaw. W 1960 roku wydział ten przeniesiono do Technikum Rolniczego w Nakle Śląskim.
W 1960 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora zespołu. Dotychczasowy dyrektor inż. Janusz Dzierżawski objął stanowisko dyrektora Ośrodka Doskonalenia Kadr Pedagogicznych Szkolnictwa Rolniczego w Pszczelinie k/Warszawy. Nowym dyrektorem zespołu został mgr inż. Tadeusz Orkan, który pełnił tę funkcję do momentu przejścia na emeryturę w 1986 roku. Dyrektor T. Orkan dał się poznać jako doskonały pedagog i organizator Z jego inicjatywy wraca do Cieszyna po czteroletniej przerwie Wydział Kształcenia Korespondencyjnego dla Pracujących. (od 1972 r.- Wydział Kształcenia Zaocznego.)
W latach 70-tych przystąpiono do modernizacji istniejących oraz budowy nowych obiektów szkolnych. W 1975 roku oddano do użytku nowy budynek dydaktyczny wraz z salą gimnastyczną i kotłownią, co umożliwiło wprowadzenie centralnego ogrzewania do wszystkich budynków szkolnych. Nowy budynek został połączony przewiązkami z dotychczasowym budynkiem dydaktycznym i administracyjnym. Dzięki temu powstało 8 nowych pracowni, między innymi: biologiczna, ochrony roślin, elektrotechniki, fizyki, ekonomii, historii oraz PO. Natomiast w dotychczasowym budynku dydaktycznym powstały nowe pracownie: matematyczna, chemiczna, maszyn i pojazdów rolniczych. Dzięki temu szkoła mogła prawidłowo funkcjonować oraz poszerzać swoją ofertę edukacyjną. W 1975 roku rozpoczęła działalność Zasadnicza Szkoła Mechanizacji Rolnictwa, a w 1976 roku Technikum Mechanizacji Rolnictwa na podbudowie szkoły zasadniczej. Następnie przystąpiono do modernizacji i rozbudowy warsztatów szkolnych w Bażanowicach, gdzie oddano do użytku nowe pracownie do praktycznej nauki zawodu.
W latach 80-tych przystąpiono do budowy internatu szkolnego. Wydawało się bowiem na ten czas, że inwestycja ta jest pilnie potrzebna z uwagi na fakt, że ok. 40% młodzieży pochodziło spoza regionu cieszyńskiego. Młodzież mieszkała bowiem w trzech różnych budynkach, które wymagały natychmiastowego remontu, a zatem nie zapewniały godziwych warunków mieszkaniowych; -a także w internatach innych szkół. Nowy internat na 206 miejsc noclegowych wraz ze świetlicą i stołówką oddano do użytku w 1987r.
Na początku lat 70-tych nastąpiła zmiana w strukturze organizacji szkoły.W roku 1972 zlikwidowano odrębność poszczególnych techników wchodzących w skład zespołu szkół;(odrębne dyrekcje, rady pedagogiczne, finanse), powołując Zespół Szkół Rolniczych; odtąd z jedną dyrekcją zespołu szkół oraz radą pedagogiczną. Powołano natomiast zastępców dyrektora, którzy odpowiadali za określone w przydziale czynności fragmenty życia szkoły. Pozostawiono natomiast bez zmian dotychczasowe kierunki kształcenia w poszczególnych technikach.
Od roku szk.1977/78 szkoła nosiła nazwę Zespół Szkół Rolniczo-Technicznych.
W 1980 roku szkoła obchodziła jubileusz 30-lecia. Z tej okazji odbył się zjazd absolwentów. Komitet organizacyjny zjazdu wyszedł z inicjatywą, ufundowania szkole sztandaru. Uroczyste wręczenie sztandaru, wraz z nadaniem szkole imienia prof. Władysława Szybińskiego odbyło się w teatrze miejskim 8 maja 1981 roku.
W 1986 roku przeszedł na emeryturę dyrektor zespołu, mgr inż. Tadeusz Orkan, który położył wielkie zasługi w rozwój tej placówki oświatowej. (zmarł-1.III.2000r-roku jubileuszowym; -Cześć Jego Pamięci, przyp. red.) Obowiązki dyrektora zespołu pełnił w latach 1986-88 mgr inż. Franciszek Ptak , a w latach 1988-98, mgr inż. Hildegarda Bąk. Po jej przejściu na emeryturę, funkcję dyrektora zespołu objęła w 1998 roku, mgr inż. Alicja Ziomber - funkcję tę pełni do chwili obecnej.
Lata 90-te, to okres wzmożonej pracy pedagogicznej, okres przygotowania szkoły do wyzwań jakie niesie XXI wiek. Zmiany ustrojowo - gospodarcze przemiany cywilizacyjne, a także perspektywa integracji z Unią Europejską postawiły przed szkołą nowe zadania. Dotychczasowy model kształcenia nie odpowiadał standardom wymagań edukacyjnych dla przyszłych absolwentów. Zdobyta wiedza i umiejętności w czasie pobytu w szkole, muszą ukształtować model absolwenta mogącego sprostać wielkiej konkurencji na rynku pracy. Konieczna stała się zmiana programów nauczania, a co za tym idzie treści kształcenia. Wielu pedagogów rozpoczęło dokształcanie w różnych formach,planując swój dalszy rozwój.
W pierwszej kolejności wprowadzono szerokoprofilowe programy nauczania, odchodząc tym samym od wąskich specjalizacji. Dlatego już w roku szk. 1984/85 w miejsce Technikum Rachunkowości Rolnej wprowadzono Liceum Ekonomiczne. Natomiast w roku szkolnym 1991/92 rozpoczęto wdrażanie nowego szerokoprofilowego programu nauczania. Dla zapewnienia właściwej realizacji tego programu utworzono nowe pracownie; informatyki, technik biurowych, pracownię ekonomiczno-informatyczną (symulacji prowadzenia firm).
Szkoła nawiązała współpracę z Fundacją im. S. Batorego w celu pozyskania nowoczesnych programów, materiałów metodycznych oraz innej literatury fachowej przydatnej w nauczaniu przedmiotów zawodowych w liceum ekonomicznym. Jako działanie wyprzedzające reformę edukacyjną uznać należy wprowadzenie w wybranych klasach, nauczania przedsiębiorczości - przedmiotu jakże przydatnego młodemu człowiekowi w warunkach gospodarki wolnorynkowej.
W 1995 roku założono w szkole KLUB EUROPEJSKI, który w oparciu o współpracę z Fundacją im. R. Schumana propaguje wśród uczniów ideę integracji europejskiej, a zwłaszcza dostosowanie rolnictwa i obszarów wiejskich do standardów Unii Europejskiej. Klub ten powstał jako pierwszy w szkole średniej zawodowej na Podbeskidziu.
W warsztatach szkolnych w Bażanowicach utworzono nowoczesną stację diagnostyczną, w związku z wprowadzeniem od roku szk. 1993/94 nowego wdrożeniowego programu nauczania w Technikum Mechanizacji Rolnictwa; gdzie głównym przedmiotem specjalizującym stała się diagnostyka pojazdów.
W r. szk. 1996/97 roku w miejsce Technikum Ochrony Roślin, wprowadzono Liceum Agrobiznesu kształcące w zawodzie technika agrobiznesu. (Współautorem programu nauczania była obecna Pani Dyrektor A. Ziomber).
Od roku szkolnego 1999/2000 w miejsce Technikum Mechanizacji Rolnictwa wprowadzono Technikum Mechaniczne kształcące w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych.
Od 2000 roku, wyprzedzając niejako reformę oświaty wprowadzono nową szkołę - Liceum Techniczne o profilu społeczno-socjalnym.
Należy sądzić że szkoła przygotowano jest dobrze do czekających ją niebawem zmian. Należy z optymizmem patrzeć w przyszłość.
Mocne strony szkoły to:
- Tradycja - trwanie mimo różnych zawieruch dziejowych, zmian ustrojowych, oraz reform;
- Wspaniały klimat;
- Dobra baza materialna.
Nie traćmy więc nadziei.
Quod felix, faustum, fortunatumque sit. - co niechaj wypadnie dobrze, pomyślnie i szczęśliwie.
Bogusław Francus
43-400 Cieszyn, ul. Kraszewskiego 11
