Depresja u dzieci i młodzieży nie pojawia się bez powodu. Najczęściej jest efektem długotrwałego przeciążenia emocjonalnego oraz braku poczucia bezpieczeństwa
i zrozumienia. Okres dorastania to czas intensywnych zmian, w którym nawet pozornie „zwykłe” trudności mogą stać się zbyt dużym ciężarem.
Do najczęstszych czynników sprzyjających rozwojowi depresji u młodzieży należą problemy w relacjach w rodzinie i wśród rówieśników, presja szkolna, samotność, hejt (również
w internecie), a także poczucie bycia niewystarczającym. Znaczenie mają również czynniki biologiczne i zdrowotne, takie jak przewlekłe zmęczenie, brak snu czy choroby, a u części osób także obciążenia genetyczne.
Niepokojące sygnały bywają mylone z buntem, lenistwem lub „trudnym wiekiem”. Tymczasem długotrwały smutek, wycofanie, drażliwość, spadek motywacji czy utrata zainteresowań to często wołanie o pomoc nawet jeśli nie jest wypowiedziane wprost.
Uważność, rozmowa i szybka reakcja mogą mieć ogromne znaczenie. Zauważenie zmian w zachowaniu i potraktowanie ich poważnie to pierwszy krok do wsparcia młodego człowieka w kryzysie. Depresja nie jest słabością. Jest chorobą, która wymaga zrozumienia
i pomocy.